Op de eennalaatste dag van het oude jaar kwam hier bij ons bedrijf Mekong Valley Foods een mooi bericht binnen: het Wereld Voedsel Programma van de Verenigde Naties stuurde ons een e-mail met de bevestiging dat wij het contract, waar we ons begin december voor hadden ingeschreven – met een volgens ons concurrerende prijs – hadden gewonnen! Wat zijn we hier blij mee! Na twee jaar bouwen, hard werken en wachten kunnen we nu dus het nieuwe jaar in met een contract in onze broekzak! Een mooier nieuwjaarscadeau hadden we ons niet kunnen indenken. Wachten is moeilijk, toch? En als je lang moet wachten wordt het nog moeilijker. Maar als er dan uiteindelijk toch uitkomst komt, is de vreugde alleen maar groter!
Zoals ik al wel eens eerder verteld heb, beginnen we hier op het werk elke ochtend met het lezen van een stukje uit de Bijbel. We praten er even wat over na en bidden dan met elkaar. We hebben letterlijk maanden lang elke ochtend gebeden dat God ons werk zou zegenen door ons een contract te geven. Een aantal van onze collega’s is niet-christen en soms voelde het bijna alsof we voor gek stonden … Ze zeiden het niet, maar misschien dachten ze wel eens: waarom antwoord die God van jullie nu niet? Maar onze God antwoordt wel, al is het niet altijd op het moment en op de manier zoals wij mensen dat graag zouden willen!
Onze klant voor dit contract is de locale afdeling van het Wereld Voedsel Programma in Laos. Ons product gaat dus straks naar Laos. Dat is een bijzonder feit, omdat we, ondanks dat we nu in Thailand wonen en werken, ons nog altijd zeer verbonden voelen met Laos. Dit speciale voedsel met extra vitaminen en mineralen wordt in Laos via scholen verstrekt aan arme gezinnen in afgelegen gebieden. Zo hoopt men mensen te stimuleren hun kinderen naar school te sturen. In Laos is het percentage schoolgaande kinderen namelijk nog steeds veel te laag. Wij zijn blij daar een steentje aan bij te mogen dragen.
En zo begon het nieuwe jaar voor mij met een te-doe- oftewel boodschappenlijstje, dat er ongeveer zo uit zag: 62.000 kg rijst, 9.900 kg suiker, 2.800 kg vitaminen, 4.000 zakken, 19.000 kleine , plastic zakjes, 140 pallets, 1 naaimachine, 400 haarnetjes, laten drukken van een embleem voor op de zakken, regelen van vrachtwagens voor het vervoer straks en het vinden, interviewen en aannemen van tien extra medewerkers.....
Naast deze positieve afronding van het oude jaar, kwam er in het nieuwe jaar al snel nog meer goed nieuws. We waren namelijk al zes maanden lang bezig met het opzetten van een HACCP-systeem. HACCP staat voor “Hazard Analyses and Cricital Control Points”. Er zijn slechts enkele instanties in elk land die je hiervoor kunnen certificeren. Als je als bedrijf een HACCP-certificaat krijgt betekent dat in feite, dat de voedselproductie binnen je bedrijf aan alle wettelijke voorschriften voldoet en volkomen veilig is. Je wordt verplicht om alle mogelijke risico’s die zich kunnen voordoen in het productieproces nauwkeurig te analyseren. Bovendien moet je maatregelen nemen die voorkomen dat zulke risico’s ook werkelijk leiden tot een gevaar. Zo moet alles natuurlijk volledig hygiënisch zijn, je moet een hele serie van zeven en magneten in je productielijn plaatsen, alle medewerkers moeten goed getraind zijn, ze moeten ook een gezondheidsverklaring hebben en alles moet continue bijgehouden en opgeschreven worden als bewijs dat je het ook daadwerkelijk doet. Al met al hebben we nu een hele kast v
ol folders in ons kantoor staan met wel meer dan tweehonderd formulieren (een kruiwagen vol!) die we dagelijks bijhouden en uitwerken. Het was veel werk en kostte zoveel moeite dat we ons als team regelmatig afvroegen of we het ooit voor elkaar zouden krijgen … Maar nadat we de laatste week voordat we bezoek kregen van het certificeringbureau, nog een paar nachten tot na middernacht hadden doorgewerkt, bleek aan het eind van de tweedaagse audit op 6 en 7 januari, dat we geslaagd waren! Opnieuw reden tot een klein feestje!
En zo waren we tijdens de feestdagen hier lekker druk, dus geen vakantie. Maar we hebben wel Kerst gevierd natuurlijk. Eerst de zondag voor Kerst hier in de kerk in ons dorp met een bemoedigende bijeenkomst. Normaal gesproken zitten er hier op zondag zo’n vijftien man in de kerk, maar met de kerstviering waren we wel met z’n vijftigen! Niet zeker waar al die mensen vandaan kwamen, maar onze dominee Mr. Praphan glunderde de hele dag. De kerstdienst duurde van 10.00 uur ‘s ochtends tot 15.00 uur ’s middags en gelukkig hoorde daar ook eten bij! Op zaterdag de 25e, kerstdag zelf, hebben Ut en ik hier voor onze buren een soort kerstfeestje georganiseerd. We hadden een barbecue geleend, onze tuin feestelijk versierd, en voor alle genodigde buren een klein cadeautje gekocht. Gelukkig had Ut extra inkopen gedaan want er kwamen uiteindelijk vijftien mensen meer dan begroot of uitgenodigd … zo gaat dat in Thailand. Het was heel gezellig en we konden voordat we de cadeautjes uitdeelden vertellen van het grote cadeau van Kerst: de geboorte van Jezus. Er werd best aandachtig geluisterd en we kwamen er achter dat veel van onze boeddhistische buren toch ook best het een en ander weten van het christelijke geloof. Een mooie basis voor meer gesprekken en contact in de toekomst.
De afgelopen periode hebben we een deel van onze vrije tijd besteed aan het aanleggen van een groentetuintje. Een leuke afleiding! Ut heeft groene vingers. Nu hebben we naast opkomende tulpen (ja, ja, helemaal uit Nederland meegenomen, en de bollen gingen eerst een tijdje de koelkast in), ook sla, tomaten, broccoli, aubergines en natuurlijk niet te vergeten chilipepers. En er zit een mooie boodschap in toch, in zo’n tuin? Want wij maken de grond klaar, zaaien, en geven water, maar God is het die de wasdom geeft.
We verwachten ook dit jaar weer dat Hij ons werk en leven hier in Thailand blijft zegenen. En dat wensen we jullie allen ook toe voor dit nieuwe jaar!
En dan ook nog even over hoe het hier prive, in huize-Huisjes gaat. Ik had toch al verteld van de drie kinderen van Ut’s zus die nu bij ons wonen? Het is zomervakantie en ze zijn nu alle drie ‘fulltime’ bij ons. Daar hebben we onze handen (vooral Ut, omdat ik veel werk) wel vol aan, maar het is ook heel gezellig. En er komt nog meer gezelligheid… Ut is inmiddels vier maanden in verwachting! Ook daar zijn we heel blij en dankbaar mee! 
