In productie!!

We draaien! Eindelijk! We zijn dankbaar dat onze ‘dromen’ uit het begin nu dan toch aan het uitkomen zijn. De schuren beginnen vol te raken! De foto’s spreken voor zich denk ik. 

Na lang wachten (het duurde toch nog een keer vier maanden voor we de vitamines binnen hadden...) en een grote dosis geloof - die soms aan het opraken leek - maken we nu voedzaam deeg voor arme kinderen in het zuiden van Laos! Als de machines draaien, ruikt het hier alsof we een koekjesfabriek hebben. Heerlijke geur. Ut en ik wonen dichtbij en als de wind onze kant op komt ruiken we het thuis ook. En we ruiken het niet alleen, we horen het ook. De ‘dreun’ van de hamermolen is wel erg luidruchtig. Maar dat nemen we maar voor lief. Sinds begin juni draait de fabriek elke dag zo’n twaalf uur. Met voorbereidingen en het schoonmaken erbij betekent dat al met al werkdagen van een uur of veertien. Lange dagen dus, maar we zijn enthousiast en houden het (nog) goed vol.

En er is nog meer goed nieuws: terwijl we zo goed en snel mogelijk dit eerste contract met het Wereld Voedsel Programma (WFP) proberen uit te voeren, hebben we inmiddels twee extra contracten binnen kunnen slepen voor meer! Het WFP wil nog eens 190 ton extra en ook het Thailand-Burma Border Consortium (TBBC) heeft met ons een contract gesloten, voor 201.5 ton om precies te zijn. Dus nog meer voedsel voor de kinderen in Laos, maar ook voor de 120.000 vluchtelingen uit Myanmar langs de grens met Thailand. Dat betekent dat we de rest van het jaar heel druk blijven! Het is wel “hollen of stilstaan” zal ik maar zeggen. Het wachten was lang en op z’n tijd vervelend, maar nu weten we bijna niet hoe we al het werk voor elkaar kunnen krijgen!

We zijn ook in korte tijd van vijf naar ruim twintig medewerkers gegaan. Dat is ook een mooi aspect van dit werk, we kunnen dorpelingen uit de buurt het hoognodige werk verschaffen. De helft van onze medewerkers bestaat trouwens uit vrouwen, waarvan de meesten werken in de inpakafdeling.

Goed, tot zover dit goede nieuws over de productiviteit bij Mekong Valley Foods. 

En dan ook nog even over hoe het hier prive, in huize-Huisjes gaat. Ik had toch al verteld van de drie kinderen van Ut’s zus die nu bij ons wonen? Het is zomervakantie en ze zijn nu alle drie ‘fulltime’ bij ons. Daar hebben we onze handen (vooral Ut, omdat ik veel werk) wel vol aan, maar het is ook heel gezellig. En er komt nog meer gezelligheid… Ut is inmiddels vier maanden in verwachting! Ook daar zijn we heel blij en dankbaar mee!

En zo ervaren we thuis en op het werk veel zegeningen.

Op de eennalaatste dag van het oude jaar kwam hier bij ons bedrijf Mekong Valley Foods een mooi bericht binnen: het Wereld Voedsel Programma van de Verenigde Naties stuurde ons een e-mail met de bevestiging dat wij het contract, waar we ons begin december voor hadden ingeschreven – met een volgens ons concurrerende prijs – hadden gewonnen! Wat zijn we hier blij mee! Na twee jaar bouwen, hard werken en wachten kunnen we nu dus het nieuwe jaar in met een contract in onze broekzak! Een mooier nieuwjaarscadeau hadden we ons niet kunnen indenken. Wachten is moeilijk, toch? En als je lang moet wachten wordt het nog moeilijker. Maar als er dan uiteindelijk toch uitkomst komt, is de vreugde alleen maar groter!

Zoals ik al wel eens eerder verteld heb, beginnen we hier op het werk elke ochtend met het lezen van een stukje uit de Bijbel. We praten er even wat over na en bidden dan met elkaar. We hebben letterlijk maanden lang elke ochtend gebeden dat God ons werk zou zegenen door ons een contract te geven. Een aantal van onze collega’s is niet-christen en soms voelde het bijna alsof we voor gek stonden … Ze zeiden het niet, maar misschien dachten ze wel eens: waarom antwoord die God van jullie nu niet? Maar onze God antwoordt wel, al is het niet altijd op het moment en op de manier zoals wij mensen dat graag zouden willen!

Onze klant voor dit contract is de locale afdeling van het Wereld Voedsel Programma in Laos. Ons product gaat dus straks naar Laos. Dat is een bijzonder feit, omdat we, ondanks dat we nu in Thailand wonen en werken, ons nog altijd zeer verbonden voelen met Laos. Dit speciale voedsel met extra vitaminen en mineralen wordt in Laos via scholen verstrekt aan arme gezinnen in afgelegen gebieden. Zo hoopt men mensen te stimuleren hun kinderen naar school te sturen. In Laos is het percentage schoolgaande kinderen namelijk nog steeds veel te laag. Wij zijn blij daar een steentje aan bij te mogen dragen.

En zo begon het nieuwe jaar voor mij met een te-doe- oftewel boodschappenlijstje, dat er ongeveer zo uit zag: 62.000 kg rijst, 9.900 kg suiker, 2.800 kg vitaminen, 4.000 zakken, 19.000 kleine , plastic zakjes, 140 pallets, 1 naaimachine, 400 haarnetjes, laten drukken van een embleem voor op de zakken, regelen van vrachtwagens voor het vervoer straks en het vinden, interviewen en aannemen van tien extra medewerkers.....

Naast deze positieve afronding van het oude jaar, kwam er in het nieuwe jaar al snel nog meer goed nieuws. We waren namelijk al zes maanden lang bezig met het opzetten van een HACCP-systeem. HACCP staat voor “Hazard Analyses and Cricital Control Points”. Er zijn slechts enkele instanties in elk land die je hiervoor kunnen certificeren. Als je als bedrijf een HACCP-certificaat krijgt betekent dat in feite, dat de voedselproductie binnen je bedrijf aan alle wettelijke voorschriften voldoet en volkomen veilig is. Je wordt verplicht om alle mogelijke risico’s die zich kunnen voordoen in het productieproces nauwkeurig te analyseren. Bovendien moet je maatregelen nemen die voorkomen dat zulke risico’s ook werkelijk leiden tot een gevaar. Zo moet alles natuurlijk volledig hygiënisch zijn, je moet een hele serie van zeven en magneten in je productielijn plaatsen, alle medewerkers moeten goed getraind zijn, ze moeten ook een gezondheidsverklaring hebben en alles moet continue bijgehouden en opgeschreven worden als bewijs dat je het ook daadwerkelijk doet. Al met al hebben we nu een hele kast vol folders in ons kantoor staan met wel meer dan tweehonderd formulieren (een kruiwagen vol!) die we dagelijks bijhouden en uitwerken. Het was veel werk en kostte zoveel moeite dat we ons als team regelmatig afvroegen of we het ooit voor elkaar zouden krijgen … Maar nadat we de laatste week voordat we bezoek kregen van het certificeringbureau, nog een paar nachten tot na middernacht hadden doorgewerkt, bleek aan het eind van de tweedaagse audit op 6 en 7 januari, dat we geslaagd waren! Opnieuw reden tot een klein feestje!

En zo waren we tijdens de feestdagen hier lekker druk, dus geen vakantie. Maar we hebben wel Kerst gevierd natuurlijk. Eerst de zondag voor Kerst hier in de kerk in ons dorp met een bemoedigende bijeenkomst. Normaal gesproken zitten er hier op zondag zo’n vijftien man in de kerk, maar met de kerstviering waren we wel met z’n vijftigen! Niet zeker waar al die mensen vandaan kwamen, maar onze dominee Mr. Praphan glunderde de hele dag. De kerstdienst duurde van 10.00 uur ‘s ochtends tot 15.00 uur ’s middags en gelukkig hoorde daar ook eten bij! Op zaterdag de 25^e, kerstdag zelf, hebben Ut en ik hier voor onze buren een soort kerstfeestje georganiseerd. We hadden een barbecue geleend, onze tuin feestelijk versierd, en voor alle genodigde buren een klein cadeautje gekocht. Gelukkig had Ut extra inkopen gedaan want er kwamen uiteindelijk vijftien mensen meer dan begroot of uitgenodigd … zo gaat dat in Thailand. Het was heel gezellig en we konden voordat we de cadeautjes uitdeelden vertellen van het grote cadeau van Kerst: de geboorte van Jezus. Er werd best aandachtig geluisterd en we kwamen er achter dat veel van onze boeddhistische buren toch ook best het een en ander weten van het christelijke geloof. Een mooie basis voor meer gesprekken en contact in de toekomst.

De afgelopen periode hebben we een deel van onze vrije tijd besteed aan het aanleggen van een groentetuintje. Een leuke afleiding! Ut heeft groene vingers. Nu hebben we naast opkomende tulpen (ja, ja, helemaal uit Nederland meegenomen, en de bollen gingen eerst een tijdje de koelkast in), ook sla, tomaten, broccoli, aubergines en natuurlijk niet te vergeten chilipepers. En er zit een mooie boodschap in toch, in zo’n tuin? Want wij maken de grond klaar, zaaien, en geven water, maar God is het die de wasdom geeft.

We verwachten ook dit jaar weer dat Hij ons werk en leven hier in Thailand blijft zegenen. En dat wensen we jullie allen ook toe voor dit nieuwe jaar!

Van Emmeloord naar Chiang Khong

Het is alweer ruim twee weken geleden dat ik op Schiphol in een vliegtuig richting het verre oosten stapte. Sommigen van jullie heb ik ontmoet, maar de tijd was kort in Nederland, en m'n agenda vol: papieren regelen! Laat ik jullie op deze zondagavond 'es even bij praten over wat er zoal is gebeurd sindsdien. Beetje onpersoonlijk zo'n "blanket e-mail", maar wel informatief hoop ik.

M'n eerste dag terug in Azie heb ik voor het grootste deel horizontaal doorgebracht. Kon tijdens de nachtvlucht de slaap moeilijk vatten. en ben dan ook maar, zodra ik rond 7 uur 's ochtends bij KT guesthouse in Bangkok (m'n thuis in deze miljoenen stad) aankwam, gelijk gaan slapen, de airco lekker aan. Werd 's middags om vier uur uitgerust wakker en ben gelijk wat baantjes gaan trekken in het kleine zwembadje naast m'n kamer. Heerlijk weer, heerlijk water, en wel weer even heel wat anders dan het gure winterweer in Nederland!

De volgende dag op tijd op en via brommer-taxi (die scheuren keihard door het drukke verkeer), ondergrondse ('s ochtends vroeg sta je met z'n duizenden tegelijk tegen elkaar aan in dat ijskoude ding) en skytrain (zoevend boven de stad met mooi uit zicht op alle skyscrapers) was ik binnen een uur bij de Nederlandse Ambassade. Daar gaven ze me, tegen inruil van m'n papieren uit Emmeloord en Den Haag en lettele Euro's (nou ja, Thai Baht dus) een verklaring waarin staat dat de Ambassade okay is met m'n voorgenomen huwelijk met Phonsemai Keowandi, en nog eentje dat ik officieel in Thailand woon. Dat ging soepel. 's Middags en de volgende dag een conferentie bijgewoond met een veertig tal mensen uit landen als de Phillipijnen, Bangladesh, India en Vietnam, die allemaal in de BAM zitten, dat is "Business as Mission". Was interesant en leerzaam. Daar trof ik Peter ook, hij gaf een presentatie over onze "lessons learned" met FUF in Laos. Vervolgens vlogen we zaterdagmiddag samen naar Chiang Mai, en direct per auto drie uur door de bergen naar Chiang Rai. Daar was Ut die ochtend al heen gereisd vanuit Laos... en het was geweldig elkaar weer te zien! Kadootjes, verhalen, een knuffel.... blij weer bij elkaar te zijn! De dag erop een fijne zondag met elkaar: kerk, lunch, bij praten... en, dat ook: spullen inpakken voor de verhuizing naar Chiang Khong.

De volgende dag met vol geladen auto's naar Chiang Khong. Peter en Ruthie's nieuwe huurhuis wordt daar langzamerhand op orde gebracht: verven, nieuwe electriciteit, de lekkage in de WCs wordt verholpen, een paar nieuwe air-co's in de slaapkamers... Het is een groot huis met een enorme tuin met allerlei fruit bomen: mango's, lynchees, bananen... je hoort en ziet hier ook veel mooie vogels. Ik heb hier tijdelijk een kamer gekregen, en kan hier bivakeren totdat ik een eigen stekkie vind. Een goede deal. Behalve dan dat er onverwacht regen kwam (beetje vroeg voor deze tijd van het jaar) en bleek dat een deel van het dak van dit huis flinke lekkage heeft! Er staan nu overal strategisch emmers en schalen in huis, voor het geval het weer opeens gaat regenen, en we hopen dat de mannen het dak gauw komen repareren.

De loods die we voor Mekong Valley Foods (MVF) huren is hier slechts 2 minuten per fiets vandaan. Daar ging ik vervolgens de boel opmeten en heb een ontwerp gemaakt voor het erf: layout voor de 'grain-bins', een betonnen werk vloer, een gebouw voor de maize droger; op papier ziet het er al heel mooi uit.., nu de eigenlijke bouw nog! We hebben nog steeds geen electriciteit bij de loods, dat duurt langer dan verwacht, maar goed, nog even geduld hebben dus voordat alles geregeld is. Afgelopen week ben ik naar Laos afgereisd om daar de laatste spullen van NPI te gaan halen. Dat is vanaf ons huis in 5 minuten naar de grenspost, stempelen, en dan met een bootje de rivier over, daar een visa kopen voor Laos, en klaar is kees. Bizonder om weer even terug te zijn in Laos, dat was sinds ons verlovings feestje alweer bijna 3 maanden geleden! In drie dagen zes grote vrachtwagens vol geladen met allerlei spul; vijzels, mixers, graan silo's, extrudres, allerlei onderdelen, electrische apparaten en noem maar op. We hadden een legertje werkers in gehuurd en hebben alles met veel man (de meeste werkers waren overigens vrouwen!) en macht geladen. Veel gezweet, maar ook leuk om te doen. De vrachtwagens gingen vervolgens op een pond de rivier over (het was nog spannend of alle vergunningen en papieren rond kwamen (ook nu weer vele stempels!), maar het is allemaal gelukt. Inmiddels is alles hier bij onze nieuwe loods afgeladen en voorlopig weggezet.



Een mooie bijkomstigheid was dat ik zo elke avond bij Ut's ouders thuis kon eten, en dus ook Ut's nieuwe kamer kon zien (ze woont nu tijdelijk bij haar ouders in), en haar familie weer kon ontmoeten. Gezellig. M'n oude trouwe grote Nissan is daar ook nog, en Ut's vader heeft van oud hout en wat dakplaten een soort 'carport' neergezet, heel fijn.

Kreeg deze week van m'n ouders bericht dat de "verklaring omtrent het gedrag" ook binnen was. Er staat letterlijk o.a. het volgende in dat papiertje van het Ministerie van Justitie: "De Minister heeft een onderzoek ingesteld naar gedrag van de betrokkene en verklaart dat uit dit onderzoek, gelet op het risico voor de samenleving, en na afweging van het belang van de betrokkene, niet is gebleken van bezwaren".... dus dat is fijn om te weten, ik ben in ieder geen risico voor de samenleveing, en blijkbaar ook geen crimineel! Bleek dat we ook nog een stempel van de rechtbank en van het ministerie van Buitenlandse zaken moesten halen. Zo gezegd zo gedaan. Moeders ging naar de rechtbank in Zwolle, en m'n vader reisde af naar Den Haag. Dat liep ook allemaal soepel en inmiddels is het bewuste document ergens per post onderweg hier naartoe. Als dat er volgende week is hopen Ut en ik met dit papier en alle andere documenten naar Vientiane (hoofdstad Laos) af te reizen om het daar officeel vertaald te krijgen in de Lao taal. Als dat klaar is hopen we de hele stapel papieren bij de provinciale authoriteiten van Bokeo (Ut's geboorte provincie) te gaan inleveren. Oh ja, we moeten in Vientiane ook nog een gezondheids test doen, en een verklaring krijgen van de bank dat ik genoeg geld heb om m'n toekomstige bruid te kunnen onderhouden... Met de gezondheids verklaring en het certificaat van financiele armslag zijn dat bij elkaar om precies te zijn al 10 stempels en papieren!! En dan begint het Lao deel nog maar..; maar, dat mag gezegd worden: zover zo goed, en daar zijn we dankbaar om!

Deze nieuwe week gaan we het land vlak maken, de boel uitmeten en beginnen met de fundering van silo's, schuren en werkvloer. Alan Bemo, de vroegere directeur van NPI komt mij daar bij helpen. Alan is een geweldig kerel. Een Amerikaan met indianen bloed. Hij is 64 en woont al 35 jaar in Azie, waarvan 19 jaar in Laos. Hij spreekt vloeiend Chinees en Lao, maar wat belangrijker is: hij weet veel van constructie en bouw, dus dat komt wel goed. Nu nog hopen dat de electriciteit een dezer dagen ook word aangesloten!

Wordt vervolgd,

Wessel

Tussen Burma en Thailand

POLDER KOU en FEESTELIJKE AANGELEGENHEDEN
Hier zit ik dan te schrijven... in Nederland! Het is buiten koud, grijs, regen dreigt, 't is amper 5 graden boven nul. Binnen is het echter lekker en aangenaam warm, de kachel staat hoog hier in Emmeloord! Hier ben ik dan, even in Nederland, als het ware tussen Myanmar (Birma) en Thailand in. Want m'n werk in Birma zit erop, en het werk in Thailand gaat beginnen. Kijk terug op een goede tijd in Birma, heb er veel kunnen doen in de afgelopen vier maanden. En nu begint Thailand dus.... Maar daar zal ik later weer meer overschrijven. Vandaag verblijf ik op 'polderbodem', en daar geniet ik van! Een bezoekje aan de polder staat natuurlijk in het teken van familie aangelegenheden, en nog belangrijke ook. Gister werd m'n lieve moeder 65 jaar! Nog jong is ze, maar toch al een hele leeftijd. En een uur voordat ik afgelopen vrijdag uit het vliegtuig stapte op Schiphol kwam Anna Ruth Meupelenberg ter wereld, m'n nieuwe nichtje, dochter van Anneke en Martijn! Heel bizonder om haar de dag van haar geboorte al in onze armen te mogen sluiten! Wat een mooi meisje.
DOCUMENTEN en STEMPELS
Vanmorgen ging ik naar het gemeentehuis van Emmeloord. Ik wilde er een "verklaring van goed gedrag" gaan halen. Maar die geven ze niet zomaar af... er blijkt altijd een 'opdrachtgever' te moeten zijn voor zoiets. In mijn geval is dat dus de Lao overheid, want die willen weten of ik een betrouwbaar persoon ben, voordat ik met een van hen onderdanen mag trouwen. Nu moet ik dus Ut in Laos vragen om een paar stempeltjes op een papiertje te laten zetten door haar dorpshoofd.. en misschien komt het dan wel goed. We zullen zien. Zo maakte ik vandaag dus een start met het regelen van de papieren die nodig zijn om goedkeuring te krijgen om met haar te trouwen. Dat wordt nog een lang rij stempels en paperassen. Want nadat ik wat ik nodig heb uit Nederland voor elkaar heb, wachtten ons in Laos nog 13 stempels die we daar moeten regelen.... Maar ze is het wel waard hoor....!

ZENDING en JONA
En terwijl ik hier dus in de winter van Holland zit te schrijven, was ik vorige week nog in het zonnige, warme (graadje of 33) Thailand. Daar woonde ik een zendingsconferentie bij. Een week lang met elkaar geluisterd naar toespraken, samen gezongen en gebeden (en ook nog even heerlijk gesnorkeld!). Een hele bemoedigende tijd. We waren bijeen met alle zendelingen in Azie van de Evangelische Covenant Church waar Peter en Ruthie bijhoren. En ik mocht dus ook mee komen. We hoorden veel verhalen over hoe God aan het werk is in o.a. Japan, Bangladesh, India, China, Thailand... We mogen een ieder met onze eigen gaven en talenten, en ook met onze eigen-aardigheden en tekortkomingen, een plaatsje hebben in Gods Koninkrijk, en het goede nieuws uitleven en vertellen. Jona was misschien niet zo'n heel goed voorbeeld van een zendeling. Hij wilde eerst niet naar Nineve. En toen God genade toonde met Nineve vond hij dat eigenlijk ook maar niets. Maar God gebruikte hem, zoals hij was. En het verhaal vertelt ons over Gods heiligheid, zijn souvereiniteit, maar ook zijn liefde voor ieder. Wij zijn, net als Jona, gezondenen. God gaat door met Zijn werk, en wij mogen daar deel van uit maken. Was goed om daar weer 'es speciaal bij bepaald te worden. Iets anders wat me bij is gebleven is dat er genoemd werd dat we we soms wat meer moeten 'zijn' in plaats van altijd maar 'doen'. We zijn immers geen "human doings", maar "human beings"! We mogen zijn in dit leven, in Gods koninkrijk. Elke dag. Waar dan ook, vertrouwen dat Hij van ons houdt, net als Hij dat van iedereen om ons heen doet.
Goed, hier laat ik het eerst bij. Er moet nog een hoop gebeuren tijdens dit korte bezoek aan Nederland. Ja, een hoop te 'doen', maar ik geniet er ook van om hier weer te 'zijn'!

Plannen voor Thailand

Te groot. Te klein. Te afgelegen. Geen tuin. Met keuken, maar zonder kastjes. De buren te dichtbij... Hoeveel redenen kun je bedenken om een huis niet te mogen? Of wat maakt dat je juist wel gecharmeerd bent van een bepaalde woning? Een schappelijke huurprijs helpt, maar je moet je er ook thuis voelen, en het moet praktisch zijn. Dit waren zo de gedachten de afgelopen dagen terwijl ik samen met Peter en Ruthie bij ruim 10 huizen heb gekeken in en rondom het plaatsje Chiang Rai, in het noorden van Thailand.

Een plaatje in de omgeving van Chiang Rai

M'n collega's Peter en Ruthie Dutton, waarmee ik jaren samenwerkte in Laos binnen het bedrijf Friend of Upland Farmer (FUF), zijn terug in Azie. Het plan om in noord-Thailand het werk in Laos een vervolg te geven kan van start! Een nieuw bedrijf, maar met een oude philisofie: een positieve bijdrage leveren aan de ontwikkelingen van de landbouw, en ook aan de levens van de mensen die daarin werken. In Thailand, maar met ook de bedoeling de boeren en vroegere collega's vanuit onze tijd met FUF in Laos te blijven ondersteunen.

Een nieuw bedrijf in een nieuw land. Daar komt veel bij kijken. Maar "first things first": eerst maar 'es een plek om te wonen. Daarnaast zijn we ook al wezen kijken bij een grote loods die als het ware 'zomaar' te huur staat. Een gebouw waarin we bizonder goed onze plannen zouden kunnen verwezenlijken, met genoeg ruimte voor machines, opslag enz. Dat lijkt 'too good to be true', en we ervaren het als een zegen van God dat dit tot te mogelijkheden lijkt te behoren. Er moeten verder nog wel wat andere puzzelstukjes op hun plaats vallen: goedkeuring om een nieuw bedrijf in Thailand te mogen starten, financiering voor de investeringen (er is al heel wat, maar nog niet genoeg), visa en werkvergunningen, het vinden van geschikte locale medewerkers enz.

Het was goed om tijdens m'n twee weekse 'break' van Myanmar hier nu even te zijn, Peter en Ruthie weer te mogen verwelkomen in Azie, en samen, naast het huizen zoeken, een begin te kunnen maken met de planning voor de nieuwe ideeen voor Thailand!

En even voor de orientering: het is vanaf Chiang Rai ongeveer een uur rijden naar de Mekong, de rivier die de grens met Laos vormt. Eenmaal over de grens is het dan nog zo'n 2,5 uur rijden naar onze oude stek, Luang Namtha, daar waar FUF was gevestigd, en waar ik de afgelopen drie jaar woonde. Vanaf Bangkok is het een reis van 12 uur over de weg, of een uurtje vliegen naar Chiang Rai. Het is een behoorlijk stadje, met zo'n 100.000 inwoners, omgeven door bergen, en het heeft ook nog wel een beetje een dorps gevoel. Maar wel meer ontwikkeld dan Luang Namtha zeg! De verschillen zijn in feite enorm. Sommigen zeggen dat Laos in ontwikkeling zo'n 25 jaar achter loopt bij Thailand....; waarschijnlijk wel een juiste weergave van de feiten. Hier heb je betrouwbare electriciteit, goede wegen, ATM machines, internationale banken, en allerlei andere voorzieningen waar je soms vergeet bij stil te staan, zoals een fatsoenlijk ziekenhuis. En wat dacht je van een kapper waar je meer stylen kunt verwachten dan enkel het bloempot model! Er zijn hier complete auto garages, ja zelfs zwembaden! En daar dan nog bij het zeer smakelijk Thaise eten, als je tenminste van lekker heet houdt! Tja, hierbij vergeleken realizeerden we ons weer extra dat we in Luang Namtha toch wel een beetje aan het einde van de wereld woonden....! Dat wisten we ook wel, maar als je er lang woont weet je na een tijdje niet meer beter.

Vanaf deze kant, Thailand, zie je Laos
aan de overkant van de Mekong rivier liggen

Ondanks het feit dat ik nog wel graag in Laos zou werken en wonen, heb ik er nu, na ruim een jaar de tijd gehad te hebben om alles een plaats te geven omtrent het moeten sluiten van FUF en het moeten vertrekken uit Laos, zo langzamerhand wel vrede mee om straks in Thailand aan het werk te gaan. Daarin ervaar ik Gods hand en leiding. En de afgelopen dagen hebben me een nieuwe boost van energie te geven, en ik heb er echt zin in.

Maar goed, het duurt nog even.... Morgen keer ik eerst voor twee maanden terug naar Myanmar! Daar is ook nog zoveel te doen. Gelukkig verloopt het werk goed, en kan ik de dag na m'n terugkomst in Yangon gelijk weer naar Labutta, daar waar de mensen het ergst getroffen waren door de cycloon. Nu eerst maar 'es m'n tas in pakken.

Werken in Myanmar

"De wind was heel beangstigend, zo sterk en zoveel lawaai, we hoorden bomen afknappen. We wisten dat ons huis ieder moment omver geblazen kon worden, het ging allemaal zo snel. We zijn gaan lopen, in het donker, we zagen bijna niks, de regen was zo hard, en de wind zo krachtig, en onderweg naar het schoolgebouw begon het water sneller en sneller te stijgen. Ik had m'n dochter bij de ene hand, en hield met de ander m'n vrouw vast. We probeerden door te gaan, maar het water was al heel hoog en stroomde hard, en ik kon ze niet meer houden. Ik moest m'n vrouw loslaten om m'n dochtertje met twee handen vast te grijpen..."

Begin Mei trok orkaan Nargis over het zuiden van het land Myanmar, en de chaos en verwoesting was enorm; de gevolgen bizar: 138.000 mensen omgekomen, meegesleurd door wind en water, verdronken, nooit meer terug gevonden. Ontelbare huizen totaal weggevaagd, ja hele dorpen met de grond gelijk gemaakt. Mensen verloren naast geliefden bijna alles: want met het huis gingen de bezittingen, de rijst voorraad voor de komende maanden, boten, beesten, noem maar op. 

Tijdens mijn bezoeken aan de dorpen hoor ik talloze verhalen van mensen die bijna alles kwijt zijn. Het is een onvoorstelbare realiteit. Terwijl er in het westen een "credit-crisis" aan de gang is, moeten mensen hier, temidden van hun dagelijkse gemis van geliefden,  zien te overleven. Ons project helpt daarbij, maar de mensen moeten het natuurlijk met name zelf doen. De omstandigheden waaronder ze nu leven, in kleine hutjes met wat plastic als dak, nauwelijks genoeg schoon drinkwater, en afhankelijk van rijst die door de hulpverlening instanties wordt verstrekt, vallen niet mee. Tegelijkertijd zie je de kracht van deze mensen om toch door te gaan, elke dag weer een stapje verder op weg naar een hernieuwd bestaan.

Sinds een maand werk ik voor World Concern, een Christelijke hulpverlenings organisatie die zich inzet voor noodhulp en wederopbouw. In het begin was het lastig om reis vergunningen te krijgen, maar op dit moment kunnen we ons werk goed doen. We werken we er met een team van 10 buitenlanders en ruim 70 medewerkers van het land zelf. Ik zorg voor de programma coordinatie. Het is een hele uitdaging, maar gaat best goed. Ik verblijf daarvoor in het Delta gebied van de Irriwady rivier, daar waar de verwoesting het grootst is geweest. Als uitvals basis hebben een kantoor in het plaatsje Laputta.

Ons werk bevat allerlei aspecten waarmee we proberen de bevolking te helpen weer een leven op te bouwen. We verstrekken voedsel, drink water (alle oude putten zijn of verloren gegaan, of het water is nu zout). We hebben paketten met huishoudelijke benodigdheden verstrekt, plastic zeil om daken van te maken. Er word begonnen met het herbouwen van huizen en scholen. Er is rijst-zaad verstrekt, dat zout tolerant is, zodat er toch weer zo snel mogelijk geplant kon worden, en de rijst groeit goed. We helpen de vissers weer aan nieuwe boten te komen, en daarbij verstrekken we ook de benodigde visnetten. 

Onvoorstelbaar om te zien hoe er in sommige dorpen helemaal niks meer over is. Zoals op de foto hiernaast te zien is: daar stonden de huizen, nu nog enkel een paar stompjes van palen. 

Om in de dorpen te komen reizen we, hoe kan het ook anders in de delta van de Irriwaddy rivier, per boot. We hebben 1 speedboat, die wordt veel gebruikt, daarmee kom je er in 2 tot 3 uur. En anders gaan we met boten die we ter plekke hebben gehuurd. Dat zijn grotere boten, maar die gaan dus ook een stuk langzamer. Dan ben je zo een dag onderweg. Terwijl we druk zijn met de huidige activiteiten die zich veelal richten op de eerste levensbehoeften van de mensen,  om te overleven, zijn we ook bezig met het plannen maken voor de toekomst. World Concern wil nog in ieder geval een paar jaar in dit gebied werkzaam blijven om bij te kunnen dragen aan duurzame ontwikkeling. Samen met de bevolking zijn we aan het brain stormen hoe het verder moet.