M'n eerste dag terug in Azie heb ik voor het grootste deel horizontaal doorgebracht. Kon tijdens de nachtvlucht de slaap moeilijk vatten. en ben dan ook maar, zodra ik rond 7 uur 's ochtends bij KT guesthouse in Bangkok (m'n thuis in deze miljoenen stad) aankwam, gelijk gaan slapen, de airco lekker aan. Werd 's middags om vier uur uitgerust wakker en ben gelijk wat baantjes gaan trekken in het kleine zwembadje naast m'n kamer. Heerlijk weer, heerlijk water, en wel weer even heel wat anders dan het gure winterweer in Nederland!
De volgende dag op tijd op en via brommer-taxi (die scheuren keihard door het drukke verkeer), ondergrondse ('s ochtends vroeg sta je met z'n duizenden tegelijk tegen elkaar aan in dat ijskoude ding) en skytrain (zoevend boven de stad met mooi uit zicht op alle skyscrapers) was ik binnen een uur bij de Nederlandse Ambassade. Daar gaven ze me, tegen inruil van m'n papieren uit Emmeloord en Den Haag en lettele Euro's (nou ja, Thai Baht dus) een verklaring waarin staat dat de Ambassade okay is met m'n voorgenomen huwelijk met Phonsemai Keowandi, en nog eentje dat ik officieel in Thailand woon. Dat ging soepel. 's Middags en de volgende dag een conferentie bijgewoond met een veertig tal mensen u
it landen als de Phillipijnen, Bangladesh, India en Vietnam, die allemaal in de BAM zitten, dat is "Business as Mission". Was interesant en leerzaam. Daar trof ik Peter ook, hij gaf een presentatie over onze "lessons learned" met FUF in Laos. Vervolgens vlogen we zaterdagmiddag samen naar Chiang Mai, en direct per auto drie uur door de bergen naar Chiang Rai. Daar was Ut die ochtend al heen gereisd vanuit Laos... en het was geweldig elkaar weer te zien! Kadootjes, verhalen, een knuffel.... blij weer bij elkaar te zijn! De dag erop een fijne zondag met elkaar: kerk, lunch, bij praten... en, dat ook: spullen inpakken voor de verhuizing naar Chiang Khong.De volgende dag met vol geladen auto's naar Chiang Khong. Peter en Ruthie's nieuwe huurhuis wordt daar langzamerhand op orde gebracht: verven, nieuwe electricite
it, de lekkage in de WCs wordt verholpen, een paar nieuwe air-co's in de slaapkamers... Het is een groot huis met een enorme tuin met allerlei fruit bomen: mango's, lynchees, bananen... je hoort en ziet hier ook veel mooie vogels. Ik heb hier tijdelijk een kamer gekregen, en kan hier bivakeren totdat ik een eigen stekkie vind. Een goede deal. Behalve dan dat er onverwacht regen kwam (beetje vroeg voor deze tijd van het jaar) en bleek dat een deel van het dak van dit huis flinke lekkage heeft! Er staan nu overal strategisch emmers en schalen in huis, voor het geval het weer opeens gaat regenen, en we hopen dat de mannen het dak gauw komen repareren.De loods die we voor Mekong Valley Foods (MVF) huren is hier slechts 2 minuten per fiets vandaan. Daar ging ik vervolgens de boel opmeten en heb een ontwerp gemaakt voor het erf: layout voor de 'grain-bins', een betonnen werk vloer, een gebouw voor de maize droger; op papier ziet het er al heel mooi uit.., nu de eigenlijke bouw nog! We hebben nog steeds geen electriciteit bij de loods, dat duurt langer dan verwacht, maar goed, nog even geduld hebben dus voordat alles geregeld is. Afgelopen week ben ik naar Laos afgereisd om daar de laatste spullen van NPI te gaan halen. Dat is vanaf ons huis in 5 minuten naar de grenspost, stempelen, en dan met een bootje de rivier over, daar een visa kopen voor Laos, en klaar is kees. Bizonder om weer even terug te zijn in Laos, dat was sinds ons verlovings feestje alweer bijna 3 maanden geleden! In drie dagen zes grote vrachtwagens vol geladen met allerlei spul; vijzels, mixers, graan silo's, extrudres, allerlei onderdelen, electrische apparaten en noem maar op. We hadden een legertje werkers in gehuurd en hebben alles met veel man (de meeste werkers waren overigens vrouwen!) en macht geladen. Veel gezweet, maar ook leuk om te doen. De vrachtwagens gingen vervolgens op een pond de rivier over (het was nog spannend of alle vergunningen en papieren rond kwamen (ook nu weer vele stempels!), maar het is allemaal gelukt. Inmiddels is alles hier bij onze nieuwe loods afgeladen en voorlopig weggezet.
Een mooie bijkomstigheid was dat ik zo elke avond bij Ut's ouders thuis kon eten, en dus ook Ut's nieuwe kamer kon zien (ze woont nu tijdelijk bij haar ouders in), en haar familie weer kon ontmoeten. Gezellig. M'n oude trouwe grote Nissan is daar ook nog, en Ut's vader heeft van oud hout en wat dakplaten een soort 'carport' neergezet, heel fijn.
Kreeg deze week van m'n ouders bericht dat de "verklaring omtrent het gedrag" ook binnen was. Er staat letterlijk o.a. het volgende in dat papiertje van het Ministerie van Justitie: "De Minister heeft een onderzoek ingesteld naar gedrag van de betrokkene en verklaart dat uit dit onderzoek, gelet op het risico voor de samenleving, en na afweging van het belang van de betrokkene, niet is gebleken van bezwaren".... dus dat is fijn om te weten, ik ben in ieder geen risico voor de samenleveing, en blijkbaar ook geen crimineel! Bleek dat we ook nog een stempel van de rechtbank en van het ministerie van Buitenlandse zaken moesten halen. Zo gezegd zo gedaan. Moeders ging naar de rechtbank in Zwolle, en m'n vader reisde af naar Den Haag. Dat liep ook allemaal soepel en inmiddels is het bewuste document ergens per post onderweg hier naartoe. Als dat er volgende week is hopen Ut en ik met dit papier en alle andere documenten naar Vientiane (hoofdstad Laos) af te reizen om het daar officeel vertaald te krijgen in de Lao taal. Als dat klaar is hopen we de hele stapel papieren bij de provinciale authoriteiten van Bokeo (Ut's geboorte provincie) te gaan inleveren. Oh ja, we moeten in Vientiane ook nog een gezondheids test doen, en een verklaring krijgen van de bank dat ik genoeg geld heb om m'n toekomstige bruid te kunnen onderhouden... Met de gezondheids verklaring en het certificaat van financiele armslag zijn dat bij elkaar om precies te zijn al 10 stempels en papieren!! En dan begint het Lao deel nog maar..; maar, dat mag gezegd worden: zover zo goed, en daar zijn we dankbaar om!
Deze nieuwe week gaan we het land vlak maken, de boel uitmeten en beginnen met de fundering van silo's, schuren en werkvloer. Alan Bemo, de vroegere directeur van NPI komt mij daar bij helpen. Alan is een geweldig kerel. Een Amerikaan met indianen bloed. Hij is 64 en woont al 35 jaar in Azie, waarvan 19 jaar in Laos. Hij spreekt vloeiend Chinees en Lao, maar wat belangrijker is: hij weet veel van constructie en bouw, dus dat komt wel goed. Nu nog hopen dat de electriciteit een dezer dagen ook word aangesloten!
Wordt vervolgd,
Wessel
