Plannen voor Thailand

Te groot. Te klein. Te afgelegen. Geen tuin. Met keuken, maar zonder kastjes. De buren te dichtbij... Hoeveel redenen kun je bedenken om een huis niet te mogen? Of wat maakt dat je juist wel gecharmeerd bent van een bepaalde woning? Een schappelijke huurprijs helpt, maar je moet je er ook thuis voelen, en het moet praktisch zijn. Dit waren zo de gedachten de afgelopen dagen terwijl ik samen met Peter en Ruthie bij ruim 10 huizen heb gekeken in en rondom het plaatsje Chiang Rai, in het noorden van Thailand.

Een plaatje in de omgeving van Chiang Rai

M'n collega's Peter en Ruthie Dutton, waarmee ik jaren samenwerkte in Laos binnen het bedrijf Friend of Upland Farmer (FUF), zijn terug in Azie. Het plan om in noord-Thailand het werk in Laos een vervolg te geven kan van start! Een nieuw bedrijf, maar met een oude philisofie: een positieve bijdrage leveren aan de ontwikkelingen van de landbouw, en ook aan de levens van de mensen die daarin werken. In Thailand, maar met ook de bedoeling de boeren en vroegere collega's vanuit onze tijd met FUF in Laos te blijven ondersteunen.

Een nieuw bedrijf in een nieuw land. Daar komt veel bij kijken. Maar "first things first": eerst maar 'es een plek om te wonen. Daarnaast zijn we ook al wezen kijken bij een grote loods die als het ware 'zomaar' te huur staat. Een gebouw waarin we bizonder goed onze plannen zouden kunnen verwezenlijken, met genoeg ruimte voor machines, opslag enz. Dat lijkt 'too good to be true', en we ervaren het als een zegen van God dat dit tot te mogelijkheden lijkt te behoren. Er moeten verder nog wel wat andere puzzelstukjes op hun plaats vallen: goedkeuring om een nieuw bedrijf in Thailand te mogen starten, financiering voor de investeringen (er is al heel wat, maar nog niet genoeg), visa en werkvergunningen, het vinden van geschikte locale medewerkers enz.

Het was goed om tijdens m'n twee weekse 'break' van Myanmar hier nu even te zijn, Peter en Ruthie weer te mogen verwelkomen in Azie, en samen, naast het huizen zoeken, een begin te kunnen maken met de planning voor de nieuwe ideeen voor Thailand!

En even voor de orientering: het is vanaf Chiang Rai ongeveer een uur rijden naar de Mekong, de rivier die de grens met Laos vormt. Eenmaal over de grens is het dan nog zo'n 2,5 uur rijden naar onze oude stek, Luang Namtha, daar waar FUF was gevestigd, en waar ik de afgelopen drie jaar woonde. Vanaf Bangkok is het een reis van 12 uur over de weg, of een uurtje vliegen naar Chiang Rai. Het is een behoorlijk stadje, met zo'n 100.000 inwoners, omgeven door bergen, en het heeft ook nog wel een beetje een dorps gevoel. Maar wel meer ontwikkeld dan Luang Namtha zeg! De verschillen zijn in feite enorm. Sommigen zeggen dat Laos in ontwikkeling zo'n 25 jaar achter loopt bij Thailand....; waarschijnlijk wel een juiste weergave van de feiten. Hier heb je betrouwbare electriciteit, goede wegen, ATM machines, internationale banken, en allerlei andere voorzieningen waar je soms vergeet bij stil te staan, zoals een fatsoenlijk ziekenhuis. En wat dacht je van een kapper waar je meer stylen kunt verwachten dan enkel het bloempot model! Er zijn hier complete auto garages, ja zelfs zwembaden! En daar dan nog bij het zeer smakelijk Thaise eten, als je tenminste van lekker heet houdt! Tja, hierbij vergeleken realizeerden we ons weer extra dat we in Luang Namtha toch wel een beetje aan het einde van de wereld woonden....! Dat wisten we ook wel, maar als je er lang woont weet je na een tijdje niet meer beter.

Vanaf deze kant, Thailand, zie je Laos
aan de overkant van de Mekong rivier liggen

Ondanks het feit dat ik nog wel graag in Laos zou werken en wonen, heb ik er nu, na ruim een jaar de tijd gehad te hebben om alles een plaats te geven omtrent het moeten sluiten van FUF en het moeten vertrekken uit Laos, zo langzamerhand wel vrede mee om straks in Thailand aan het werk te gaan. Daarin ervaar ik Gods hand en leiding. En de afgelopen dagen hebben me een nieuwe boost van energie te geven, en ik heb er echt zin in.

Maar goed, het duurt nog even.... Morgen keer ik eerst voor twee maanden terug naar Myanmar! Daar is ook nog zoveel te doen. Gelukkig verloopt het werk goed, en kan ik de dag na m'n terugkomst in Yangon gelijk weer naar Labutta, daar waar de mensen het ergst getroffen waren door de cycloon. Nu eerst maar 'es m'n tas in pakken.

Werken in Myanmar

"De wind was heel beangstigend, zo sterk en zoveel lawaai, we hoorden bomen afknappen. We wisten dat ons huis ieder moment omver geblazen kon worden, het ging allemaal zo snel. We zijn gaan lopen, in het donker, we zagen bijna niks, de regen was zo hard, en de wind zo krachtig, en onderweg naar het schoolgebouw begon het water sneller en sneller te stijgen. Ik had m'n dochter bij de ene hand, en hield met de ander m'n vrouw vast. We probeerden door te gaan, maar het water was al heel hoog en stroomde hard, en ik kon ze niet meer houden. Ik moest m'n vrouw loslaten om m'n dochtertje met twee handen vast te grijpen..."

Begin Mei trok orkaan Nargis over het zuiden van het land Myanmar, en de chaos en verwoesting was enorm; de gevolgen bizar: 138.000 mensen omgekomen, meegesleurd door wind en water, verdronken, nooit meer terug gevonden. Ontelbare huizen totaal weggevaagd, ja hele dorpen met de grond gelijk gemaakt. Mensen verloren naast geliefden bijna alles: want met het huis gingen de bezittingen, de rijst voorraad voor de komende maanden, boten, beesten, noem maar op. 

Tijdens mijn bezoeken aan de dorpen hoor ik talloze verhalen van mensen die bijna alles kwijt zijn. Het is een onvoorstelbare realiteit. Terwijl er in het westen een "credit-crisis" aan de gang is, moeten mensen hier, temidden van hun dagelijkse gemis van geliefden,  zien te overleven. Ons project helpt daarbij, maar de mensen moeten het natuurlijk met name zelf doen. De omstandigheden waaronder ze nu leven, in kleine hutjes met wat plastic als dak, nauwelijks genoeg schoon drinkwater, en afhankelijk van rijst die door de hulpverlening instanties wordt verstrekt, vallen niet mee. Tegelijkertijd zie je de kracht van deze mensen om toch door te gaan, elke dag weer een stapje verder op weg naar een hernieuwd bestaan.

Sinds een maand werk ik voor World Concern, een Christelijke hulpverlenings organisatie die zich inzet voor noodhulp en wederopbouw. In het begin was het lastig om reis vergunningen te krijgen, maar op dit moment kunnen we ons werk goed doen. We werken we er met een team van 10 buitenlanders en ruim 70 medewerkers van het land zelf. Ik zorg voor de programma coordinatie. Het is een hele uitdaging, maar gaat best goed. Ik verblijf daarvoor in het Delta gebied van de Irriwady rivier, daar waar de verwoesting het grootst is geweest. Als uitvals basis hebben een kantoor in het plaatsje Laputta.

Ons werk bevat allerlei aspecten waarmee we proberen de bevolking te helpen weer een leven op te bouwen. We verstrekken voedsel, drink water (alle oude putten zijn of verloren gegaan, of het water is nu zout). We hebben paketten met huishoudelijke benodigdheden verstrekt, plastic zeil om daken van te maken. Er word begonnen met het herbouwen van huizen en scholen. Er is rijst-zaad verstrekt, dat zout tolerant is, zodat er toch weer zo snel mogelijk geplant kon worden, en de rijst groeit goed. We helpen de vissers weer aan nieuwe boten te komen, en daarbij verstrekken we ook de benodigde visnetten. 

Onvoorstelbaar om te zien hoe er in sommige dorpen helemaal niks meer over is. Zoals op de foto hiernaast te zien is: daar stonden de huizen, nu nog enkel een paar stompjes van palen. 

Om in de dorpen te komen reizen we, hoe kan het ook anders in de delta van de Irriwaddy rivier, per boot. We hebben 1 speedboat, die wordt veel gebruikt, daarmee kom je er in 2 tot 3 uur. En anders gaan we met boten die we ter plekke hebben gehuurd. Dat zijn grotere boten, maar die gaan dus ook een stuk langzamer. Dan ben je zo een dag onderweg. Terwijl we druk zijn met de huidige activiteiten die zich veelal richten op de eerste levensbehoeften van de mensen,  om te overleven, zijn we ook bezig met het plannen maken voor de toekomst. World Concern wil nog in ieder geval een paar jaar in dit gebied werkzaam blijven om bij te kunnen dragen aan duurzame ontwikkeling. Samen met de bevolking zijn we aan het brain stormen hoe het verder moet.